۱۳۸۸ تیر ۲۲, دوشنبه

بخشي از اشعار منتشر نشده آقاي بروجردي از درون زندان
اسفند ماه 1387 ***

حال زنداني چو پرسيدم من از داروغه اي ؛ گفت هيهات است احوالش، ‌مصيبت خانه اي
گفتم از اوضاع بندش گو، چه سانش داده اي؟ ؛ گفت دردي بي امان است و فغان و ناله اي
گفتم اين حبسي كه محكومت كِشد، كي داده اي؟ ؛ گفت از روزي كه ظالم را به قدرت ديده اي
گفتم اين دارالمجانين را به زنجير ستم، تابيده اي؟ ؛ گفت بهلول است در محبس، خطا ناديده اي

گفتم اين سلول، پر غوغاست، ني، نشنيده اي؟ ؛ گفت نيزارست، جانها بر نيستان ديده اي
گفتم اين محبوس، مفلوك است، داغش كرده اي؟ ؛ گفت مسجونم نگر، داد او نفَس، اندر قفس، خفتيده اي!
*****
نام زندان را اگر تغيير داد اين اهرمن ؛ كِي تواند كرد پنهان، اين همه آزار را بر انجمن
چون به زنداني بگويد او،
مددجو، كافي است؟! ؛ اينكه دربند فشارش، طاقتش طاق آمده امدادي است؟!
كو مددكاري كه باز آرد نوازش بر سجون ؛ كوه مهري را بيارد بر اسيرانِ جنون
حبس ما، روز و شبش يكسان بوَد ؛ پرده هاي ظلمتش بر بي كسان دائم بوَد
سجن من، سوزان تر از نيزار شد ؛ نينوا هر عضو خونيم، پر از اسرار شد
چون به سلّولم درآئي، خاكِ قبرم ‌باز شد ؛ عزمِ حج مي كن كه احرامم به تن آواز شد
پشت اين ديوارها، گُلها به اشك ؛ مدخلش، قفل و قفس، گرديده كشك
از نفيرم بلبلان تفتيده اند ؛ درد ياران را خزانها ديده اند
قهر و جبرم را مددكارم شكفت ؛ ظلمِ قاضي را نگر عدلش بگفت
از وفورِ اين جنايت، آسمان ؛ مي زند هر دم بلا بر مردمان
بار الها؛ خانه ي حاكم خراب از ناله كن ؛ كاخ استبداد را ويران ز اين ويرانه كن
فرق مرغان با اسيران چيست، مي داني تو از زندان ما؟ ؛ مرغكان را دفعه اي بر سيخ مي آرند و بريان بي نوا
ليك زنداني به هر ساعت كبابي مي شود ؛ از فجايع در مصائب چون تنوري مي شود
*****
زندان نرفته اي كه نظر بر خدا كني ؛ در بند نامده اي تا نقش جهان كني
محبس نديده و جنّت طلب كني ؛ بر مفرش قفس نامده، عرش آرزو كني
زنجير اسارت است، ز بلبل تو وا كني ؛ حبسي كه مرگ باشد و دادش خفا كني
آزادي وطن، كه به سجني ادا كني ؛ مجنونِ ميهن است، چو مسجون تو مي كني
*****
زندان كه بوَد مثال دندان ؛ ريزت كُند و لهيده بي جان
سلّول كه قبرست تو را، بي نفَسي، خان ؛ بند از تن محبوس بگيرد، همه يكسان
حبست بنمايدت چو مجنون ؛ سجني كه شود عذاب مسجون
*****
هر كس كه اوين رفت، به حج مفتخر آمد ؛ كين قبله ي احرار شد و تلبيه آمد
دربند سپاه، سعي و صفا، هروَله آمد ؛ در زجر دويست و نهِ آن، رَجم برآمد
قربانگه ملّت شده، سلاّخ چو آمد ؛ مشعر كه به تقويم شد از ناله چو آمد

۷ نظر:

ناشناس گفت...

سلام
آفرین بر آیت الله بروجردی که شعرش نیز افشای مستبدان است من به ایشان افتخار می کنم

آزادی گفت...

با درود
احترام میکنیم به تمامی آزادگان و والامردان وطن دوست.
رنجنامه ای را به آفریدگارمان عرضه میداریم که ای خدای آزادی چگونه است حال تو وقتی که برگزیدگانت را در بند ظلم و ستم میبینی؟ سکوت کرده ای که جولان دیکتاتوران بر پیکر آزادی استمرار داشته باشد؟ تا چه شود؟ که آزادی نابود شود ؟ برای همیشه؟ پس وعده هایت چه؟ امید ما به همین وعده هاست! و این برای ما همه چیز است.
با آشفتگی و رنجوری خاطر و در حال احتضار روحی و جسمی این دردنامه را کوتاه میکنیم تا خود کامگان از خواب غفلت بیدار نشوند و همچنان بر پیکر آزادی بتازند و آزادیخواهان را خاموش کنند. باشد که خداوند که اینهمه را مینگرد از صبوری خویش دست بردارد.

یاسین تایمز گفت...

با کتابی تحت عنوان "سناریوی اعترافات ساختگی " بروز هستیم...
در این کتاب به ظلم های رفته بر آیت الله کاظمینی بروجردی میز اشاره شده است

یاور گفت...

با زبان شعر، آقای بروجردی به زیبایی توانسته مطالب خود را به خواننده برساند که این نشان از سواد و استعداد بالای ایشان دارد .

ناشناس گفت...

باسلام
امرو ز آیت الله بروجردی تبدیل شده است به امید ملت که مردم او را دوست دارند و خامنه ای که به این موضوع حسادت دارد ایشان را در زندان نگه داشته است ولای ما ارشادات مصلحانه ایشان را با جان ودل عمل میکنیم

علیرضا گفت...

اگر دقت شود به محتوای این اشعار میتوان زجرهای ایشان را دید و تاحدودی احساس کرد. واقعا که زندانی در زیر شکنجه این جنایتکاران چقدر میتواند دوام بیاورد!
با آرزوی آزادی هر چه سریعتر آیت الله بروجردی و تمامی زندانیان سیاسی و اعتقادی

مریم گفت...

من حتی تصور یک لحظه شکنجه در زندان رژیم ولایت فقیه برایم دردناک و سخت است
خواندن این اشعار که گویای خیلی از جنایات است، قلب انسان را بدرد می آورد . من در شگفتم که چگونه آقای کاظمینی بروجردی با وجود اینهمه شکنجه و آزارها، باز در برابر این ظالمان ایستادگی میکند!؟ مرحبا به این شجاعت و استقامت.
مریم